(روان خسته)

خسته شد از رنج روزگار ، روانم
رفت ازین تاب و توش و هوش توانم

بس که دویدم به گیتی از پی دانه
دام به پایم فتاد و دانه به جانم

دانه به جانم ز رنج و غصه عیان شد
چاره‌ی این دام و دانه هیچ ندانم

جرأت آغاز هیچ کار ندارم
بس که ز انجام کار خود نگرانم

نی بنوشتن مراست میل و نه خواندن
خسته شده روح و بسته گشته دهانم

لاغر و فرسوده همچو موی نگارم
درهم و آشفته همچو زلف بتانم

آنکه مرا سال پیش دیده گر امسال
باز بیند نداندم که همانم

باز اگر پا نهم به سوی اروپا
تا ز خطر جان خویشتن برهانم

تکیه به حق دارم اوست تکیه گه من
او بود آگه ز راز و درد نهانم

شکوه همان بهْ نمی‌برم که چنینم
هم به فلان رو نمی‌کنم که چنانم

(فانی) اگر به شوم دوباره از این درد
خدمت مردم‌ کنم به دست و زبانم

شادروان بانو بدری تندری (فانی)